|
Salitajiya!
Salitajiya had invited me to visit Hungary a long time ago. But when I reached Budapest, she was in Italy. Surendra let me live in an apartment all by myself. Salitajiya came back two days later and invited me out for lunch. We went to a Turkish restaurant as Turkish food was new for both of us. The only food we knew from Turkey were shworma and kebab. So we ordered what we thought looked good.
I got away with my guess but Salitajiya's choice was very spicy. She couldn't eat it all so I had to help her with it. After lunch she suggested that we go to a spa. I had nothing to do for the rest of the day so I agreed. When she suggested we go to the spa I couldn't help laughing thinking about my experience in Laos.
Diana, another friend had invited me for a sauna in Laos several years ago. I went along with her but thought it was like a bathhouse for sex. I told Salitajiya about the experience and she laughed her way to the spa.
Budapest is an old city like Paris and London. In World War II people built underground tunnels to hide during bombing. But these days these tunnels are used as pubs and discos. We went to the metro station to go to Salitajiya's apartment to get some clothes for the spa.
We caught a tram to the spa. Like in most of the developed countries, there were no tickets sold in the tram. One has to buy the ticket in the underground metro but we were too lazy to do so. Salitajiya had a monthly pass but I needed a ticket. At times there are random ticket checks and if you are caught without one, you are fined. Usually, everyone respects this rule and travels with a ticket or a pass. But I thought I would just act ignorant if I was caught and say I just arrived in the city.
A half an hour ride later we reached the spa where she got us a ticket each. There was cold water, warm water, hot water, boiling water, swimming pool, steam bath, dry bath just about any form of water to clean one's body. We tried them all until we got tired three hours later. So we caught the tram back, once again riding ticket less.
That evening we had to go for dinner at Sumi's place. When we got there everyone was making momo; each one in their own style. We made some funny ones ourselves but despite what they looked like they were very tasty, especially with the typical Nepali style spicy aachar. While drinking wine with our momos I dropped some of it on the laptop. Jasmine didn't appreciate that and gave me a warning that if I dropped wine again I wouldn't be allowed in her house ever again. As a punishment she ordered I hold both my ears and I did. Jasmine is a five year old girl.
By the time we finished it was midnight. But there was nothing to worry about especially about the transport. So Salitajiya and I left the place and went to our respective homes.
When I first got an email from Salitajiya I thought she was some Hungarian girl. The name looked like an eastern European or Russain name. But it was not. Salitajiya is a Nepali girl. When I told Salitajiya Diana 's story, she laughed about it all day. If I told her story to Diana maybe Diana would also be laughing. Hahahaaha! Salitajiya!
______________________________________________________
 सलीताजियाले मलाई धेरै पहिला देखी नै हङेरीमा स्वागत छ भनेर इमेलमा निम्ता दिएकी थिइन । म बुढापेस्ट पुग्दा उनी ईटालीमा रहिछन। सुरेन्द्रले मलाई सिङ्गै अपार्टमेन्ट मिलाई दिए । दुई दिनपछि सलीताजिया पनि आइपुगीन । उनले मलाई लन्चको लागि निम्तो दिइन । हामी एउटा टर्किस रेस्टुरेन्टमा गयौं । टर्किस खाना हाम्रो लागि नौलो नै थियो। स्वार्मा र कबाब बाहेक मलाई अरु नाम थाहापनि थिएन । हामीले रेस्टुरेन्टमा गएर खानाको रङ हेरेर खाना मगायौं। सजिलै चिनेको र मनपर्ने भात थियो । त्यही भातसँग अरु खाना । मैले मागेको खाना त ठिकै परेछ । सलीताजियाको खाना त चिल्लो र पिरो बढी रहेछ । उनको आधी खाना त मैले नै सिध्याइदिनुपर्यो ।
लन्चपछि उनले मलाई स्पा (साउना) जानको लागि आग्रह गरीन । मेरो अरु कुनै काम नभएकोले म उनीसँग स्पा जान तयार भएँ । हामी आइसक्रिम खाँदै हिँडेर उनको अपार्टतिर लाग्यौं । लण्डन र पेरिससँग दाज्न मिल्ने यहाँका भवनहरु त्यस्तै सुन्दर र भब्य छन । संसद भवन त यहाँको ल्यान्डमार्क नै हो । दोस्रो विश्वयुद्दको अवशेष झैं लाग्ने कतै कतै साना गल्लीहरु भने न्यास्रा लाग्छन । त्यसबेला युद्धले तहस नहस भएका भवनलाई जस्ताको तस्तै राखे झैं लाग्छ । फुस्रे नरङिएका । तै पनि मान्छेको बास भने देखिन्छ। आजकाल बलियो इलेक्ट्रोनिक् ढोका बनाएर कोड सिस्टमले ढोका खोलेर भित्र छिर्छन मान्छेहरु । दोश्रो विश्वयुद्दताका बम बारीबाट ज्यान जोगाउन त्यतीबेला बनाइएका भूमिगत सुरुङहरु अहिले डिस्को र पब बनाउन खुबै उपयोगी भएका छन । मेट्रो स्टेसनका सिडीहरुमा बच्चा बोकेर माग्न बसेका तरुनी आमाहरु प्रशस्त देखिन्छन । उनीहरुको छेवैमा फुलका गुच्छा बेचिरहेका बुढी आमाहरु पनि देखिन्छन । यि द्रिश्यले तरुनी आमाहरुलाई ब्यङ्य गरे झैं लाग्छ । सलीताजियाको अपार्टमा गएर हामीले स्पाको लागि कपडाहरु लियौं । स्पा भन्नासाथ मलाई लाओसको याद आउँछ । धेरै बर्ष अगाडि लाओसमा डायनाले मलाई स्पा लैजाँदा मैले सम्भोग गर्ने स्नान घर पो रहेछ भन्ठानेर अत्तालिएको थिएँ । आज मैले त्यो लाओसको घटना सलीताजियालाई सुनाउँदा एक किलोमिटर जती हाँसीन। हामी ट्राम चढेर स्पा सेण्टरतिर लाग्यौं । ट्राम (रेल जस्तै देखिने र फ्लामे लिकमै गुड्ने । तर रेल भन्दा धेरै सानो) मा टिकट उपलब्ध हुँदैन। टिकट भूमिगत मेट्रोमा किन्नुपर्छ । हामीलाई भूमिगत मेट्रो झर्न अल्छि लाग्छ। ट्राममा बेला बेलामा टिकट जाँच हुन्छ । टिकट जाँचमा परियो भने जरिबाना हुन्छ। नत्र त्यत्तिकै हिंडे हुन्छ । मान्छेहरु टिकट किन्छन र ट्राममा चडछन । यो एउटा इमान्दारिताको नमुना हो । प्राय नयाँ पर्यटकलाई यो कुरा थाहा हुँदैन । सलीताजियासँग महिनाभरीको टिकट छ । केहीगरी म जाँचमा परें भने थाहा भएन भन्नुपर्ला । हुन पनि म आएको दुई दिन त भयो । आधी घण्टा लगाएर हामी स्पा सेन्टर पुग्यौं। सलीताजियाले हामी दुबै जनाको टिकट किनीन। चिसो पानी, मन तातो, तातो, अती तातो, स्विमिङपुल, स्टिमबाथ, ड्राइबाथ कस्तोमा बस्ने ? हामीले सबै ठाउँ आफुलाई पुर्यायौं। सलीताजिया मेरो लाओसको घटना सम्झेर बेला बेलामा मरी मरी हाँस्छिन । चार घण्टामा थाकेर हामी निस्कियौं । म फेरी बिना टिकट ट्राममा चढें । बेलुकी हामीलाई सुमीकहाँ खाना खाने निम्तो थियो । हामी पुग्दा मम बन्दै रहेछ । सबै मिलेर आफ्नो आफ्नो आकारको मम बनायौ। आकार जस्तो भए पनि मम निकै मिठो भएछ । पिरो टिम्बुरको अचार क्या स्वादिलो !!!!! सुमीले बुढापेस्टमा मम पसल खोले पनि चल्छ होला । मैले पिउँदा पिउँदै एक गिलास वाइन पोखें । त्यो पनि ल्यापटपमा। जस्मिनले मलाई वारेन्ट दिइ- अब फेरी पोख्यौ भने म तिमीलाई यहाँ आउन दिन्न । ५ बर्ष कि फुच्चीको वारेन्टलाई मैले दुबै कान समातेर स्विकारें। मम सकिँदा रातको १२ बजी सकेको थियो । यहाँ यातायातको २४ सै घण्टा कुनै दु:ख छैन । सलीताजिया आफ्नो अपार्टतिर लागिन । म सुरेन्द्रको अपार्टतिर । मलाई अली अली वाइन लागेको छ । म एक्लै फुटपाथमा हाँस्दै हिँड्छु । सलीताजियाले मलाई पहिलो पटक इमेल लेख्दा मैले उनलाई कुनै हंगेरियाली केटी भन्ठानेको थिएँ । पुर्बी यूरोपियाली वा रसियाली जस्तै लाग्ने नाम । गहुँगोरो छालामा अलीकती सेतो रङ बढी भएको । बाटुलो अनुहार, खिरिलो बन्न बन्न खोजेको नाक, मुस्काउन खोजेका ओँठ, चिम्सा चिम्सा खुलेका आँखा । उनी त सलीताजिया गुरुङ पो रहिछन। यहाँ उच्च शिक्षा लिन आएकि । अहिले उनलाई भेटेर खुब हाँसो उठेको छ मलाई । लाओसमा डायनासँग भएको घटना सुनाएर सलीताजियालाई खुब हँसाएँ । अब सलीताजियाको घटना डायनालाई सुनाउन पाए उ कती हाँस्दी हो ? सलीताजिया !!!
|
